Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/5748 K.2023/5504

Sanıklar hakkında zimmet suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereğince temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.01.2013 tarihli ve 2013/13 Soruşturma, 2013/158 Esas ve 2013/8 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında basit zimmet suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmaları, aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.11.2013 tarihli ve 2013/45 Esas, 2013/266 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında basit zimmet suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 247 nci maddesinin birinci fıkrası, 249 uncu maddesi ile 62 nci maddesi uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci ve beşinci fıkraları uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A- Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin hatalı olduğu sebepleriyle hükmü temyiz etmiştir. B- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri Eksik incelemeyle usûl ve yasaya aykırı kararlar verildiği, sanıkların para toplama yetkilerinin bulunmadığı, para harcama yetkisinin muhtarda olduğunun muhtarın teftiş sırasındaki ifadesinden anlaşıldığı, bilirkişilerin görevlerinin gereklerini aşarak hukuki mütalaada bulundukları, köy karar defteri incelenmeden hüküm kurulduğu sebepleriyle hükümleri temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihlerinde, sanık ... 'nin ... köyünün muhtarı, diğer sanıkların ise köy ihtiyar heyeti üyesi oldukları, sanıkların usûlüne uygun defter ve belge tanzim etmedikleri, köy tüzelkişiği adına kayıtlı olmayan araca alınan yakıtın parasını köy gelirlerinden karşıladıkları, toplam 10 adet belge karşılığında nereye harcandığı belli olmayan 907,00 Türk lirası değerinde harcama yaptıkları, suç tarihi itibarıyla köy tüzelkişiliğinin kasasında ya da banka hesabında bulunması gereken 4.333,62 Türk lirasını kasada ya da banka hesabında bulundurmadıkları, bu suretle üzerlerine atılı suçu işlediklerinden bahisle kamu davası açılmış, mahkemece, sanıkların 4.333,62 Türk lirasını iştirak halinde zimmetlerine geçirdikleri kabul edilerek cezalandırılmaları yoluna gidilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'in hükümden sonra 18.08.2022 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, bu husus mahallinde araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince bir karar verilmesi lüzumu,

Suç tarihinde ... köyü ihtiyar heyeti üyesi olan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nın, köy için toplanan paraların sanık olan muhtarın uhdesinde bulunduğu ve muhtar tarafından kullanıldığına dair savunmaları, muhtar ...'nin teftiş incelemesi sırasında alınan 15.03.2012 tarihli savunmasında köye ait paraları muhtarlık binasında muhafaza ettiklerini, gelir fazlası olan 14.257,10 TL'yi yanında getirdiğini belirtmesi ve işlerin fiilen muhtar sanık tarafından yürütülmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde;

ihtiyar heyeti üyesi olan sanıkların savunmalarının aksine atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince yüklenen suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatleri yerine, yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptaline ilişkin Kararının değerlendirilmesi lüzumu,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasının uygulanması sırasında, sadece 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kullanmalarından yasaklanmalarına karar verilmesi yerine, hangi hak ve yetkiye ilişkin olduğu gösterilmeksizin maddenin tümünü kapsayacak ve infazda tereddüt oluşturacak biçimde hükümler kurulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.