Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/6654 K.2023/6143

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Tayin olunan cezanın miktarına nazaran sanık müdafiinin yasal koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası da gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi gereği reddine ve incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muğla Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2013 tarihli ve 2013/1484 Esas, 2013/4129 Soruşturma, 2013/269 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zimmet suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci ve 248 inci maddelerinin birinci fıkraları uyarınca cezalandırılması ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2014 tarihli ve 2013/267 Esas, 2014/9 sayılı Kararı ile sanık hakkında zimmet suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 247 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 248 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz istemi, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması ile hükmün bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde ... S.S. Bank Ev Sahil Sitesi İşletme Kooperatifinde muhasebe görevlisi olarak çalışan sanığın, 1172 konuta ait ortak sayaçtan geçen elektrik ve su fatura ödemelerinin kooperatif üyelerinden tahsili sırasında kendisine ödenen paralardan 56.120,00 TL'yi zimmetine geçirdiği iddia edilen olayda, Mahkemece; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hükme esas alınan 28.05.2013 tarihli bilirkişi raporunda sanığın uhdesinde ne miktarda para kaldığına dair kesin bir tutar belirlenemediğinin ve mahkemece sanığın yapmış olduğu ödeme kadar zimmet miktarı kabul edildiğinin anlaşılması karşısında;

sanığın uhdesinde kalan tutarın kesin olarak belirlenebilmesi için kooperatife ait tüm defter ve belgelerin getirtilmesi ile suç tarihleri arasında eksik yatırılan elektrik ve su fatura bedelleri ile mağdurlardan tahsil edilen tutarların karşılaştırılması sonucunda sanığın uhdesinde kalan tutarın hesaplanması maksadıyla dosyanın Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşacak üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilmesi ile yeni bir bilirkişi raporu aldırılmasından sonra,

kooperatif ana sözleşmesi de getirtilerek sanığın site yönetimi ile ne şekilde bir ilişkisi olduğu ve uhdesinde kalan paranın kooperatif adına mı yoksa site yönetimi adına mı tahsil edildiği, eylemin ne şekilde ortaya çıkarıldığı hususları ile işletme kooperatifinin hukuki statüsü göz önüne alınarak suç vasfının ve sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptaline ilişkin Kararının değerlendirilmesi lüzumu, Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, ayrıca, cezasının infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması, Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR