Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/6721 K.2021/3233

Temyiz isteminin reddi Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık hakkında ... 'na yönelik eylemi nedeniyle görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, CMK'nin 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından,

aynı Kanun'un 264. maddesi de gözetilerek O yer Cumhuriyet savcısının bu yöndeki temyiz isteminin itiraz mahiyetinde olduğu ve Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli ve 2014/548 Değişik iş sayılı Kararı ile değerlendirilip gerekli kararın verildiği görüldüğünden dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin;

müdafin sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne, katılan Hazine vekilinin ise vekalet ücretine hasren vaki temyiz itirazlarıyla SINIRLI OLARAK YAPILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Kırklareli Milli Emlak müdürü olan sanığın, şikayetçi ...'un yatırım amaçlı Hazine arazisi kiralamak için yaptığı başvuru sürecinde adı geçene başvuru dosyasında eksiklikler olduğunu söyleyerek işlemleri uzatmaya çalıştığı, aynı zamanda kendi ekonomik sıkıntılarından da bahsettiği,

şikayetçinin de bu söylemlerden kendisinden para talep edildiği anlamı çıkararak bir zarf içerisinde 2.500,00 TL verdiği ve bu suretle şikayetçiden menfaat temin ederek icbar suretiyle irtikap suçunu işlediği iddia ve kabul edilen somut olayda.

Hazine arazilerinin yatırım amaçlı kiralanması hususunda yetkisinin olmadığını savunması karşısında sanığın kiralama sürecinde yetkisinin olup olmadığının araştırılmasından, şikayetçiyi sanık ile tanıştırdığı ve sanığın ekonomik bir beklenti içinde olabileceğini söylediği belirtilen ... ile şikayetçi ve sanığın yaptığı görüşmelerden birinde yanlarında bulunan ... 'nun tanık olarak beyanlarına başvurulmasından,

ayrıca ...'un 11/05/2012 tarihli hazırlık ifadesinde irtikaba konu menfaati iki kez 2.500,00 TL olarak verdiğini belirtmesi ancak kovuşturma aşamasındaki beyanında bir defa para verme eyleminden bahsetmesi nedeniyle bu husustaki çelişkinin giderilmesi için beyanına başvurulmasından, şikayetçinin aşamalardaki beyanlarında sanığın açıkça kendisinden para istemediğini, üstü kapalı olarak menfaat talep ettiğini,

kendisinin de müracaatının sonuçlanması için mecbur hissederek para verdiğini belirtmesi sebebiyle sanığın eyleminin icbar boyutuna ulaşıp ulaşmadığının da karar yerinde tartışılmasından sonra hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği halde, eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi, Kabule göre de.

Şikayetçinin suç tarihindeki ekonomik durumunun araştırılmasından sonra irtikap edildiği kabul edilen yarar yönünden TCK'nin 250/4. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,