Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12179 K.2024/5890

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2018 tarihli ve 2017/483 Esas, 2018/384 sayılı Kararı ile zimmet suçundan sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e madde-fıkra ve bendi gereği beraatine hükmedilmiştir. 2.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 14.12.2018 tarihli ve 2018/2933 Esas, 2018/2994 sayılı Kararı ile katılan vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; sanığın borçlu Naci Saka'dan harîcen 4.500 TL tahsil ederek uhdesinde tuttuğuna, borçlu ...'dan haricen tahsil ettiği 37.500 TL'yi ...'ya verdiğini belirtip, uhdesinde tuttuğuna, tanık ...'nın kendisine para verilmediğini ifade ettiğine, tanığın 17.02.2012 tarihli küçük not kağıdındaki imzanın ve yazının kendisine ait olmadığını söylemesi karşısında mahkemece yazı ve imza incelemesi yapılmadığına, sanığın tahsil ettiği parayı katılanın rızası dışında başkasına vermesinin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağına ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR