Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12466 K.2024/3284

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi ve 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2019 tarihli ve 2019/79 Esas, 2019/382 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine ve aynı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiştir.

2.Sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 07.10.2020 tarihli ve 2020/2257 Esas, 2020/2631 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi gereğince sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın kastının bulunmadığına, mevzuatta müdafiilerin bütün kararlara karşı yasa yoluna başvurmalarının zorunlu olduğuna dair bir düzenleme bulunmadığına, gerekçeli kararın müştekiye de tebliğ edildiğine, ancak müştekinin duruşmada karardan haberinin olmadığını söylemesine rağmen doğru söylemediği ortaya çıkan müştekinin beyanlarına mahkemece itibar edildiğine, mahkemenin de gerekçeli kararın müştekiye tebliğ edildiği tarihi esas alarak hükmü kesinleştirdiğine, herhangi bir zararın doğmadığına,

ilk derece mahkemesinin karar gerekçesinin oluşa ve dosyadaki delillere aykırı olduğuna, kabule göre ise lehe hükümlerin uygulanması talebine rağmen hükmolunan cezanın herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasına çevrilmemesinin ve 5237 sayılı Yasa'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, aynı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca hak mahrumiyetine hükmolunmasının isabetsiz olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ve müdafiinin 19.11.2019 tarihli celsede lehe olan hükümlerin uygulanmasına dair isteklerinin, 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesi uyarınca, tayin olunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına ya da seçenek tedbirlere çevrilmesi talebini de içerdiği gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 50/1. maddesi gereğince, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, aynı madde ve fıkrada sayılan adli para cezasına veya seçenek tedbirlere çevrilip çevrilmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesi gerekirken, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

İddianame ve son soruşturmanın açılması kararında talep edilmediği halde, 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı olarak, sanığa ek savunma ... verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanması,

Nedenleriyle ilk derece mahkemesi kararının bozulması yerine istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR