Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12530 K.2023/10921

2) Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 23.06.2020 tarihli ve 2020/201 Esas, 2020/1517 sayılı Kararı ile; mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak sanıklar hakkında zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet, 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan ayrıca hüküm kurulmasına yer olmadığına TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2020/201 Esas, 2020/1517 sayılı Kararının sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı Kararı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrasına göre 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan doğrudan zarar görmeyen Hazinenin mezkûr suçtan açılan kamu davalarına katılma ile aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan verilen kararları temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2017 tarihli, 2016/581 Esas, 2017/1647 sayılı Kararı ile sanıkların zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1'er ay hapis ve 100,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin hükümlere konu cezaların türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince,

ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak sanıkların zincirleme tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1'er ay hapis ve 100,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilmesi ve bu kararlara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz edilemeyeceğine ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ...'in, sanıklar ... ve ... müdafiinin tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine, katılan ... vekilinin ise tüm hükümlere yönelik temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı REDDİNE,

Dava dosyasının, Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,