Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12964 K.2024/3601

2)İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 25.02.2021 tarihli ve 2020/2328 Esas, 2021/605 sayılı Kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükümlerinin kaldırılarak tefecilik suçundan ayrı ayrı mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.01.2020 tarihli ve 2018/581 Esas, 2020/18 sayılı Kararı ile sanıkların tefecilik suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine hükmedilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 25.02.2021 tarihli ve 2020/2328 Esas, 2021/605 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükümlerinin kaldırılarak sanıkların tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6'şar ay hapis ve 250 tam gün karşılığı 5.000'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafii yönünden; yeterli delil olmadan verilen mahkumiyet kararının bozulması lüzumuna, Sanık ... yönünden; asılsız iddialar ve hukuka aykırı deliller ile verilen mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanların, sanık ... ile aralarında hiçbir meşru ticari ilişki olmamasına rağmen para alışverişinde bulundukları ve adı geçen sanıktan aldıkları 36.000 TL karşılığında 50.000 TL'ye yakın para ödemelerine rağmen senedin iade edilmeyerek sanık ... alacaklı gösterilmek suretiyle icra takibine konu edildiği iddiası üzerine yapılan yargılama neticesinde sanıkların baştan itibaren irade birliği içinde hareket ederek tefecilik suçunu işlediklerinin kabulü ile mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; dosya kapsamı, sanık savunmaları ve katılanların beyanları nazara alındığında;

sanıklar ile katılanlar arasında faiz anlaşması olduğuna kazanç elde etmek amacıyla ödünç para verildiğine dair soyut iddialar dışında sanıkların cezalandırılmalarına yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak sanıklar hakkında ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR