Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/13014 K.2024/5242

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanığın duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.12.2019 tarihli ve 2018/183 Esas, 2019/572 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/2, 62, 50/1-(a), 52/2. maddeleri uyarınca 75 tam gün karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur.

2.İlk derece mahkemesince verilen kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2020/1087 Esas, 2021/87 sayılı Kararı ile sanık hakkında ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünde "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçun yasal unsurları oluşmadığı için usul ve yasaya aykırı olan mahkumiyet hükmünün bozulması lüzumuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın, katılan davacı vekili olarak Mersin 2. İcra Hukuk Mahkemesinde görülen icra takibine itiraz talepli davanın reddine dair verilen kararın Yargıtay 12. Hukuk Dairesince onanmasına ilişkin ilamın kendisine tebliği üzerine karar düzeltme yoluna gitmeyerek katılanın zarara uğramasına sebebiyet vermek suretiyle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediğinin kabulü ile aşamalardaki savunmaları karşısında, suç kastıyla hareket ettiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun ve oluştuğu kabul edilen zararın kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya konularak karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçe ile atılı suçtan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için aynı maddenin altıncı fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de; bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliğine veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu olduğu,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 ile 24.04.2012 tarihli ve 2011/3-835 Esas, 2012/177 sayılı Kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı Kanun'un 231/6-(c) maddesinde düzenlenen "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu, buna karşın davaya konu olayda giderilebilir somut bir zarar oluşmadığı, mağduriyete neden olunduğu gözetilerek,

sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları da irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin "katılanın maddi zararına yol açtığı ve zararını gidermediği" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına hükmolunması,

Nedenleriyle ilk derece mahkemesi kararının bozulması yerine düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR