Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/14894 K.2024/12231

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hâk ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.06.2019 tarihli ve 2019/256 Esas, 2019/269 sayılı Kararı ile zimmet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine hükmolunmuştur. 2) Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 05.02.2020 tarihli ve 2019/2412 Esas, 2020/304 sayılı Kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Hazine vekilinin temyiz istemi; özgü suç niteliğinde olan ve ancak kamu görevlisi tarafından işlenebilen zimmet suçuna iştirak eden diğer kişilerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 40/2. maddesine göre azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulabilecekleri nazara alındığında, kamu görevlisi olmayan sanığın, aynı Kanun'un 39. maddesi uyarınca suça yardım eden olarak sorumlu tutulup mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesinin hatalı olduğuna, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara,

Katılan ... Bakanlığı vekilinin temyiz istemi; kovuşturma aşamasında eksik inceleme ile beraat kararı verilmesinin ve istinaf başvurularının esastan reddedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen İlk Derece Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekillerinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR