KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2021/2669 E., 2022/4049 K.·İncelenen Kararın;
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Hükümlü
- ...
- Suç
- Zimmet
- Hüküm
- Uyarlama yargılaması sonucu; zimmet suçundan lehe bulunan 5237 sayılı TCK hükümleri uyarınca mahkumiyet
- Ek tebliğnamedeki düşünce
- Düşürülme
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;
... lehine kanun yolu muhakemesinde vekalet ücreti hükmedilmesine yasal olanak bulunmadığı gözetilerek incelemenin hükümlü ... müdafin temyiz itirazlarıyla sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/4. maddesinde yer alan "Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, ek tebliğnamede ilaveli dava zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle düşme isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Suçun 5237 sayılı Yasa'nın 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen hükümlü hakkında aynı Yasa'nın 53/5. maddesinin uygulanmaması,
Kanuna aykırı, hükümlü ... müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve infaz sırasında hükümlü lehine yapılan hatalı uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağı da dikkate alınmak suretiyle hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2021/2669, K. 2022/4049, 20 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama