Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/4550 K.2025/893

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 sayılı Kararında açıklandığı üzere; katılan ... Toprak Mahsülleri Ofisi Genel Müdürlüğü vekilinin, yüzüne karşı verilen ve 20.02.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 02.01.2018 tarihli, temyiz sebebi içermeyen, dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu ancak; aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, sanık müdafiinin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2016 tarihli ve 2014/149 Esas, 2016/512 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Katılan Hazine vekili ile O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvuruları üzerine duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 27.12.2017 tarihli ve 2016/186 Esas, 2017/2745 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararının kaldırılarak sanığın ihaleye fesat karıştırma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 235/3-b, 62, 50-/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince 300 tam gün karşılığı 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 17. maddesinin (a) bendi yollamasıyla aynı Kanun'un 59/1. maddesi uyarınca ihalelere girmekten yasaklanmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığa verilen cezanın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suç kastı olmadığına, yapılan usulsüzlükte asıl sorumlu olanların ve kasıtlı hareket edenlerin meydana getirdiği zararın iyi niyetli olarak hareket eden sanığa yüklenmesinin hakkaniyetten ve hukuki dayanaktan yoksun olduğuna ve beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

5271 sayılı Kanun'un 135 ve 140. maddeleri kapsamında iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması ile teknik araçlarla izleme tedbirlerine ilişkin mahkeme kararlarının tamamının temyiz dışı sanıklar hakkında olduğu, temyiz incelemesi yapılan sanık ... hakkında verilmiş bir karar bulunmadığı gibi tape kayıtlarına yansıyan bir görüşmesinin de olmadığı,

diğer yandan 5271 sayılı Kanun'un 138. maddesi, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Beşinci Bölüm Telekomünikasyon Yoluyla Yapılan İletişimin Denetlenmesi başlığı altında, aynı Kanun'un 140. maddesi ise Kanun'un Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Altıncı Bölüm Gizli Soruşturmacı ve Teknik Araçlarla İzleme başlığı altında düzenlendiğinden, “Tesadüfen elde edilen deliller” başlıklı 5271 sayılı Kanun'un 138. maddesi teknik araçlarla izlemeyi kapsamadığı gibi Kanunda teknik araçlarla izlemeye ilişkin olarak 138. maddedeki düzenlemeye benzer bir hükme yer verilmediğinden,

teknik araçlarla izleme sırasında tesadüfen elde edilen delillerin soruşturma veya kovuşturma sırasında 5271 sayılı Kanun'un 217. maddesi kapsamında delil olarak kullanılmasının olanaklı olmadığı nazara alınarak.

5271 sayılı Kanun'un 135 ve 140. maddeleri uyarınca başvurulan koruma tedbirleri sonucunda elde edilen iletişim tespitleri ile teknik takiplerin sanık ... yönünden delil olarak değerlendirilemeyeceği, hukuka aykırı nitelikteki bu deliller dışlanmak suretiyle dosyada mevcut diğer delillerin karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin sekizinci fıkrasına, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 72. maddesi ile eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, temyize konu bu dosyadaki suç tarihinin anılan düzenlemenin yürürlük tarihinden önce olmasına göre,

geçmiş hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesinde belirtilen diğer koşullar yönünden denetime imkan verecek şekilde değerlendirme yapılması gerekirken, daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinden bahisle 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Hükümde 5237 sayılı Kanun'un 235/2-d maddesi yollaması uyarınca uygulama yapıldığının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 17/a maddesi yollamasıyla anılan Yasa'nın 59/1. maddesi uyarınca sanık hakkında yasaklama kararına hükmedildiği sırada idarece 58. maddeye göre verilen yasaklama kararının bitiş tarihini izleyen günden itibaren uygulanacağı belirtilmeyerek yasaklılığın başlangıç tarihi hususunda infazda tereddüde neden olacak biçimde uygulama yapılması, Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

III. KARAR