Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/5399 K.2023/11379

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.02.2013 tarihli ve 2013/11961 Soruşturma, 2013/4112 Esas, 2013/244 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zincirleme şekilde ikna suretiyle irtikap suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 250 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması ile 53 üncü maddesi gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Antalya

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.11.2013 tarihli ve 2013/132 Esas, 2013/545 sayılı Kararı ile sanığın zincirleme şekilde ikna suretiyle irtikap suçundan cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir. 3. Bahse konu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin, 09.09.2020 tarihli ve 2016/3759 Esas, 2020/12136 sayılı Kararı ile eksik araştırmayla hüküm kurulması ve mahkeme kabulüne ilişkin sair hususlar nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2021 tarihli ve 2020/418 Esas, 2021/89 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme şekilde ikna suretiyle irtikap suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; karara esas alınan bilirkişi raporunun kendilerine tebliğ edilmeden hüküm kurulmasının savunma haklarını kısıtladığına, buna dair duruşma zaptına geçen ibarelerin gerçeği yansıtmadığına, sanığın hataen bir kısım pasaportlara pul yapıştırmayı ya da para üstü vermeyi unutmasının suç işleme kastı olduğunu göstermediğine, mahkumiyet için kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, kabul manasına gelmemekle birlikte eylemin sübutu halinde hatadan faydalanmak suretiyle irtikap suçunun oluşacağına ve bu nedenle mahkeme vasıflandırmasının doğru olmadığına,

Hazinenin uğradığı bir zarar bulunmaması sebebiyle açılan kamu davasında katılan sıfatı bulunmadığına, inceleme sırasında resen nazara alınacak sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Antalya Havalimanı

1. Dış Hatlar Terminalinde vize bandrolü satışında görevli muhasebe yetkilisi mutemedi olan sanığın, suç tarihinde, vize almak üzere gelen yabancı uyruklu yolcuların bir kısmından vize bandrol pulu yapıştırmadığı halde para aldığı, bir kısmından da yapıştırdığı bandrol pulu bedeli üzerinde para alarak para üstlerini iade etmediği, bu şekilde yaptığı görevin sağladığı güveni kötüye kullanmak suretiyle farklı zamanlarda birden fazla mağdura karşı işlediği fiillerinin zincirleme şekilde ikna suretiyle irtikap suçunu oluşturduğu kabulüyle bu suçtan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin bozmaya uyularak usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Dairemizin, 09.09.2020 tarihli ve 2016/3759 Esas, 2020/12136 sayılı Kararı ile bozulan ilk hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği nazara alındığında, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.09.2011 tarihli ve 2011/5-104 Esas, 2011/183 sayılı Kararında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmamasının ya da sınırlı uygulama yapılmasının kazanılmış hak niteliğinde olup aleyhe bozma yasağına konu olacağı gözetilmeden,

ilk hükümde sınırlı uygulama yapıldığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasının tatbikinde (a) bendindeki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu hukuka aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2021 tarihli ve 2020/418 Esas, 2021/89 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği sanık hakkında hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı Kanun 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasına dair hak yoksunluğu uygulanan paragrafın "1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hakkı saklı tutularak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince,