Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/5754 K.2024/6162

naklanan malvarlığı değerlerini aklama, şantaj ve bu suça azmettirme HÜKÜM : Suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan sanıklar ... (...), ... hakkında, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan sanıklar ... (...), ..., ..., ... (...), ..., ... (...), ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında, örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan sanıklar ..., ... hakkında, şantaj ve bu suça azmettirme suçlarından sanıklar ..., ... (...), ... hakkında, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama suçundan sanıklar ... (...), ... (...), ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında,

tefecilik suçundan sanıklar ..., ... (...), ... hakkında beraat, tefecilik suçundan sanıklar ... (...), ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında mahkumiyet, tefecilik suçundan sanıklar ... (...), ..., ..., ... (...) hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama, bozma Mahalli mahkemece verilen hükümler ve kararlar temyiz edilmekle dosya incelendi.

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, mahkemece usulsüz olarak verilen katılma kararının da temyiz hakkı vermeyeceği, Hazinenin sanıklardan ... (...), ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, ... (...), ..., ..., ... (...), ..., ... (...), ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, ...,

... hakkında örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme, ..., ... (...), ... hakkında şantaj ve bu suça azmettirme, ... (...), ... (...), ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama suçlarından açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 237. maddesine göre doğrudan zarar görmediği,

bu itibarla kamu davasına katılma hakkı olmadığından vekilinin bahse konu suçlardan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin, sanık ... müdafiinin 06.10.2015 tarihinde tefhim edilen hükmü bir haftalık yasal temyiz süresinden sonra verdiği 04.11.2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından vekalet ücretine yönelik temyiz talebinin,

keza sanık ... müdafiinin sonuç ceza miktarı itibarıyla koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 ve 318. maddeleri uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, sanıklar ... (...), ..., ...,

... (...) hakkında tefecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi gereğince itiraza tabi olduğu ve temyizi mümkün bulunmadığından aynı Kanun'un 264. maddesi hükmü de gözetilerek katılan Hazine vekili ile sanıklar ... (...), ... (...) ve ... müdafiilerinin temyiz taleplerinin itiraz mahiyetinde kabul edilmesi gerektiği ve vaki itirazların merci Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.11.2015 tarihli ve 2015/1163 Değişik iş sayılı Kararı ile incelenerek bu hususta gerekli kararın verildiği anlaşılmakla, dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE, incelemenin,

başvurularının kapsamına göre; sanıklar ... (...), ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin müvekkilleri olan sanıklar hakkında tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine, katılan Hazine vekilinin sanıklar ..., ... (...) ve ... hakkında tefecilik suçundan verilen beraat, sanıklar ... (...), ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla SINIRLI ve DURUŞMASIZ OLARAK YAPILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Sanıklara yüklenen tefecilik suçunun,

suç tarihi itibarıyla lehe olan 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinin birinci fıkrasında öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67. maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen sekiz yıllık asli ve on iki yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu,