Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/7182 K.2025/5680

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır" şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrası hükmü birlikte değerlendirildiğinde, öncelikle muhatabın bilinen en son adresine tebligat çıkarılması, iade edilmesi durumunda tebligatın MERNİS adresine yapılması gerektiği gözetilmeden,

Hüküm, yokluğunda karar verilen sanık ...'ın duruşmada bildirdiği aynı zamanda MERNİS adresi olan adresine MERNİS şerhsiz olarak tebligat yapılmaksızın doğrudan 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrası doğrultusunda tebligat yapılmasının hukuka aykırı bulunduğu, sanığın gerekçeli kararı temyiz ettiği tarihin öğrenme tarihi olup temyiz isteminin süresinde olduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260. maddesi uyarınca temyiz hakkının bulunduğu kabul edilmiştir.

Sanığın üzerine atılı ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu,

suç tarihi olan 30.06.2011 ile inceleme günü arasında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili durma süreleri nazara alındığında dahi ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA,