Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/7545 K.2024/2365

Sanık hakkında verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık müdafiinin 04.11.2019 tarihli temyiz dilekçesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi, 05.11.2019 tarihli ve 2018/109 Esas, 2018/388 sayılı ek Kararı ile temyiz talebinin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine karar vermiştir. 2.Sanık müdafii 15.11.2019 tarihli temyiz dilekçesi ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 05.11.2019 tarihli ve 2018/109 Esas, 2018/388 sayılı ek Kararını temyiz etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii, 7188 sayılı Kanun kapsamında temyiz haklarının bulunduğu, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 05.11.2019 tarihli ve 2018/109 Esas, 2018/388 sayılı ek Kararının kaldırılarak usul ve yasaya aykırı hükmün esastan incelenerek bozulması gerektiği gerekçeleriyle temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR