Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/8106 K.2024/8951

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 7343 sayılı Kanun'un 15. maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'na (1136 sayılı Kanun) eklenen ve 30.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren geçici 24. madde ile 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle 1136 sayılı Kanun'un 59. maddesine eklenen beşinci fıkra uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hâk ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2019 tarihli ve 2019/212 Esas, 2019/418 sayılı Kararı ile sanığın ihmalî davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62, 50/1-a maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur. 2) Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 30.06.2020 tarihli ve 2020/993 Esas, 2020/998 sayılı Kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz talebi; suçun oluşabilmesi için kişilerin mağduriyeti ile kamunun zararı ya da kişilere haksız menfaatin sağlanması şartlarından birinin gerçekleşmiş olması gerektiğine, duruşmanın hangi saatte yapıldığı dahi tespit edilmeden sanığın görevini ihmâl ettiğinin kabul edilemeyeceğine, 1136 sayılı Kanun'un 10. maddesine göre hükmün temyiz edilebilir olduğuna, bölge adliye mahkemesi kararının temyizen bozularak sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi sırasında adlî para cezasına esas alınan tam gün sayısı ile uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 52/3. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232/6. maddelerine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 30.06.2020 tarihli ve 2020/993 Esas, 2020/998 sayılı Kararının,

5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesine ait hüküm fıkrasının bir numaralı bendinin (3.) paragrafının "5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliğine ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre takdiren 150 tam gün adlî para cezasına çevrilmesine ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince de sanığın sosyal ve ekonomik koşulları ile gelir seviyesi nazara alınarak 1 gün karşılığı takdiren 20,00 TL'den hesap edilerek kısa süreli hapis cezası yerine sanığın neticeten 3.000,00 TL

adlî para cezası ile cezalandırılmasına," şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,