Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/8375 K.2024/1925

2)İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 05.07.2018 tarihli ve 2018/1426 Esas, 2018/2172 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince kurulan tüm mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak; sanıklardan ... hakkında suçtan zarar görenlerden ..., ... ve ..'a yönelik eylemlerinden dolayı zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet, ...'e ilişkin eyleminden dolayı tefecilik suçundan beraat, ... hakkında atılı tefecilik suçundan beraat. TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.07.2018 tarihli ve 2018/1426 Esas, 2018/2172 sayılı Kararının, sanık ... müdafii ile katılan Hazine vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Sanık ... hakkında, Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2018 tarihli ve 2015/223 Esas, 2018/26 sayılı Kararı ile tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları ile 52 nci maddesi uyarınca ayrı ayrı üç kez verilen 4 yıl hapis ve 4.000 tam gün karşılığı 80.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararlarının istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen ilk derece mahkemesince verilen söz konusu hükümlerin kaldırılması ile 5237 sayılı Kanun'un 241 inci,

43 üncü ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 3 yıl 5 ay 20 gün hapis ve 2.500 tam gün karşılığı 50.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyet hükmü ve bu hükme yönelik temyizlerin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin bu konudaki temyiz istemlerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/187 Esas sayılı birleşen dava dosyası

1.Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.03.2016 tarihli ve 2016/1833 Soruşturma, 2016/729 Esas, 2016/648 numaralı İddianamesiyle sanık ... hakkında zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması, sanık ... hakkında ise tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli ve 2016/187 Esas, 2016/379 sayılı Kararı ile dava dosyasının sanık ...'ın aynı suçtan yargılaması devam eden Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/223 Esas sayılı dava dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

B. Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/223 Esas sayılı asıl dava dosyası

1.Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2015 tarihli ve 2014/4123 Soruşturma, 2015/1482 Esas, 2015/1378 numaralı İddianamesiyle sanık ... hakkında tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2018 tarihli ve 2015/223 Esas, 2018/26 sayılı Kararı ile sanık ...'ın tefecilik suçundan 3 kez 4 yıl hapis ve 80.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tefecilik suçundan 1 kez 2 yıl 6 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ...'in tefecilik suçundan 1 kez 4 yıl hapis ve 80.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

3.Sanıklar müdafiinin istinaf talebi üzerine duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.07.2018 tarihli ve 2018/1426 Esas, 2018/2172 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararlarının kaldırılmasına, sanık ... hakkında zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 3 yıl 5 ay 20 gün hapis ve 2.500 tam gün karşılığı olarak 50.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunlukları uygulanmasına,

sanıklardan ...'ın suçtan zarar görenlerden ...'a ve ...'in de ...'e yönelik üzerlerine atılı tefecilik suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Hazine vekili, bölge adliye mahkemesince verilen hükümlerin sanıklar aleyhine resen dikkate alınacak sebeplerle bozulması talebiyle temyiz isteminde bulunmuştur. 2.Sanık ... müdafii, tefecilik suçunun unsurlarının olayda oluşmadığı ve bölge adliye mahkemesince alt sınırdan uzaklaşılmasının usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizlerin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'ın, suçtan zarar görenler ..., ..., ... ve ... ...'a farklı zamanlarda faiz karşılığı borç para verdiği gerekçesiyle tefecilik suçundan 4 kez, sanık ...'in suçtan zarar gören ...'e faiz karşılığı borç para verdiği gerekçesiyle tefecilik suçundan 1 kez cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'ın, suçtan zarar görenler ..., ... ve ...'a yönelik eylemlerinde zincirleme tefecilik suçunun maddi ve manevi tüm unsurlarının gerçekleştiği kabul edilerek sanık ... hakkında ilk derece mahkemesince suçtan zarar gören sayısınca ayrı ayrı 3 kez verilen mahkumiyet hükümleri kaldırılarak zincirleme tefecilik suçundan tek bir mahkumiyet kararı verilmiş, adı geçen sanığın suçtan zarar görenlerden ...'a, sanık ...'in de ...'e yönelik eylemlerinden dolayı cezalandırılmalarına yeterli kesin, inandırıcı ve somut delil bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıklar ... ve ... haklarında tefecilik suçundan verilen beraat hükümleri yönünden Sanıkların leh ve aleyhlerindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddiaların reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmaları tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen Bölge Adliye Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati karşısında katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları ile hükümlerde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.07.2018 tarihli ve 2018/1426 Esas, 2018/2172 sayılı Kararıyla sanık ... hakkında zincirleme tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ile katılan Hazine vekilinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.07.2018 tarihli ve 2018/1426 Esas, 2018/2172 sayılı Kararında, katılan Hazine vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE BERAAT HÜKÜMLERİNİN AYRI AYRI ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,