Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/219 K.2025/5398

Sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan dava açılmadığı halde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 225. maddesine aykırı olarak verilen beraat kararının hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır. Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında zimmet suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.06.2018 tarihli ve 2017/526 Esas, 2018/329 sayılı Kararı ile sanığın zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 09.10.2020 tarihli ve 2019/2458 Esas, 2020/1064 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince zimmet suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Hazine Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın üzerine atılı suçları işlediği halde beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu ve sair hususlara ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen İlk Derece Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile zimmet suçundan verilen beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR