Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/3837 K.2025/6345

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.02.2018 tarihli ve 2016/94 Esas, 2018/35 sayılı Kararı ile sanığın zincirleme basit zimmet suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247/1 ve 43/1. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1-2-3. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 26.02.2020 tarihli ve 2019/2904 Esas, 2020/656 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın temyiz istemi; gerekli eğitimleri almadan yönetici olduğuna, dolayısıyla bilgisizlik neticesinde ihmalen kayıtların sağlıklı tutulmaması nedeniyle zimmet suçundan ceza aldığına, menfaat amacıyla hareket etmediğinden görevini ihmalden ceza verilmesi gerektiğine, zimmet kastıyla hareket etmediğine, kayıtlarda yapılacak titiz bir uzman bilirkişi incelemesi ile menfaat temin etmediğinin ortaya çıkacağına, suç tarihinde refah içinde bulunduğuna, bu nedenlerle yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığa atılı zimmet suçu için kanunda öngörülen cezanın alt sınırının beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektirdiği dikkate alınıp sorgusunun mahkemesince bizzat ya da Ses ve Görüntü Bilişim Sistemi (SEGBİS) aracılığıyla yapılması gerektiği gözetilmeksizin yakalama emri üzerine Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesince alınan 06.07.2016 tarihli savunmasına itibar edilerek hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 196/2. madde ve fıkra hükmüne muhalefet edilmesi nedeniyle istinaf başvurusunun bu sebeple kabulü yerine reddine karar verilmesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR