Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/4260 K.2024/4727

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/9. maddesinde,1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'un (1412 sayılı Kanun) 253/6. maddesine paralel bir şekilde; "derhal beraat kararı verilebilecek hallerde durma, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilemeyeceği" hüküm altına alınmış olup, anılan maddenin gerekçesinde de, "fiilin suç oluşturmaması veya yeni bir yasal düzenleme ile suç olmaktan çıkarılması gibi herhangi bir araştırmayı gerektirmeyen hallerde derhal beraat kararı verilebileceği"nin belirtilmesine,

Ceza Genel Kurulunun 24.06.2016 gün ve 126–207 sayılı Kararı başta olmak üzere yerleşmiş uygulamasında, "zamanaşımının gerçekleşmesi durumunda derhal beraat kararı verilmesini gerektiren haller hariç öncelikle beraat değil, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi, aksi halde, yani derhal beraat kararı verilmesini gerektiren hallerde ise zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmemesi gerektiği" görüşünün benimsenmesine,

Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 gün ve 864-1861, 26/06/2012 gün ve 978-250 ile 23/01/2007 gün ve 254-5 sayılı Kararları başta olmak ve Özel Dairelerce de benimsenmiş olan birçok kararında da açıkça vurgulandığı gibi yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay tarafından resen zamanaşımı kuralı uygulanarak kamu davasının düşmesine karar verilmesinin zorunlu olmasına göre;

eylemin suç oluşturmaması veya yeni bir yasal düzenleme ile suç olmaktan çıkarılması gibi herhangi bir araştırmayı gerektirmeyen bir hal, başka bir deyişle derhal beraat kararı verilmesini gerektiren bir durum bulunmadığından zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle mahkemece resen ve diğer iddialardan önce davanın düşmesine karar verilmesi zorunluluğuna riayet edilerek,

ilk derece mahkemesince sanıklar hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince anılan hükümlerin kaldırılarak eylemlerin zincirleme şekilde icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulüyle verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararlarına karşı sanık ... müdafiinin ve sanık ...'in temyizlerinde hukuki yarar bulunmadığı tespit edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesi gereği temyiz eden katılan vekilinin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1)Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2018 tarihli ve 2014/180 Esas, 2018/122 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında zimmet suçundan ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulmuştur. 2)Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2019/260 Esas, 2019/789 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesince sanıklar hakkında zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak eylemlerinin zincirleme şekilde icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulü ile ayrı ayrı zamanaşımı sebebiyle düşme kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri, müvekkilinin beraatine karar verilmesi gerektiğine ve suçun unsurlarının oluşmadığına, 2.Sanık ...'in temyiz sebepleri, beraatine karar verilmesi gerektiğine ve suçun unsurlarının oluşmadığına, 3.Katılan vekilinin temyiz sebepleri, sanıkların zimmet suçundan cezalandırılmaları gerektiğine ve sair hususlara, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemizce giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

1)Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ... müdafii ile sanık ...'in temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı REDDİNE,

2)Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu cihet yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının "B" bendinde yer alan "DÜŞÜRÜLMESİNE" ibaresinin "DÜŞMESİNE" şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname'ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,