Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/4743 K.2025/6196

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle 1136 sayılı Kanun'un 59. maddesine eklenen beşinci fıkra ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Edirne 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2021 tarihli ve 2020/25 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile sanığın, zimmet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 27.01.2021 tarihli ve 2021/834 Esas, 2022/317 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan vekilinin temyiz talebi; soyut iddia dışında delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiğine ancak dosyada somut deliller bulunduğuna sanık tarafından düzenlenmiş makbuzların olduğuna, köy tüzel kişiliğine ait gelir-gider defterinde söz konusu kira parasının gelir olarak gösterildiğine, köy tüzel kişiliğe ait taşınmazın kiralanması neticesinde taşınmazı kiralayanlardan tanık ...'ın kira bedelini ödediğini beyan ettiğine, hükmün hukuka aykırı olarak kurulduğuna ve temyiz dilekçesinde belirtilen sair hususlara ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddiaların reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen İlk Derece Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usûl ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR