Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/5039 K.2024/7521

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59. maddesinin son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.10.2019 tarihli ve 2019/11 Esas, 2019/583 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi uyarınca beraatine hükmolunmuştur. 2) Katılan vekilinin istinaf talebi üzerine duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.03.2022 tarihli ve 2019/2367 Esas, 2022/439 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz talebi; sanık avukata süresinde vekalet ve dava açma talimatı verilmesine rağmen davanın süresinden sonra açılarak hak kaybına sebep olunduğuna, tanık ...'ın gerçeğe uygun beyanlarının hükme esas alınmamasının yerinde olmadığına, tanık ...'nun beyanlarında çelişki bulunduğundan savcılık aşamasındaki beyanlarına itibar edilmesi gerektiğine, usul ve yasaya aykırı kararın bozularak sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usûl ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR