Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/7449 K.2024/8433

kaldırılarak zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Orhaneli Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.03.2019 tarihli ve 2015/269 Esas, 2019/41 sayılı Kararı ile sanığın tefecilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine karar verilmiştir. 2) Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 29.06.2021 tarihli ve 2019/3007 Esas, 2021/1326 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılarak sanığın zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 43/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 10.400 TL adli para cezası ile mahkumiyetine ve aynı Kanun'un 53. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın kazanç elde etme amacıyla borç para verdiğine dair somut delil bulunmamasına rağmen hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1. maddesinde yer alan “beş yıla kadar hapis ve” ibaresi 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 14. maddesi ile “altı yıla kadar hapis ve beşyüz günden” şeklinde değiştirilmiş ise de suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan hali ile 5237 sayılı Kanun'un 241/1. maddesi ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca tefecilik suçu yönünden adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu,

5237 sayılı Kanun'un 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü ve bölge adliye mahkemesi kararında alt sınırdan uzaklaşıldığının da belirtilmemiş olması nazara alındığında sanığın lehine olan Kanun gözetilmeksizin adli para cezasına ilişkin olarak alt sınırdan belirlenen temel cezanın "5 gün" yerine "500 gün" olarak tayin edilerek sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 29.06.2021 tarihli ve 2019/3007 Esas, 2021/1326 sayılı Kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesince kurulan hüküm fıkrasının ikinci paragrafında yer alan "500 gün" ibaresinin "5 gün"; üçüncü paragrafındaki "625 gün" ibaresinin "6 gün"; dördüncü paragrafındaki "520 gün" ibaresinin "5 gün";

beşinci ve altıncı paragraflarındaki "10.400 (Onbindörtyüz) TL" ibarelerinin "100 TL" olarak değiştirilmesi, 7. paragrafın ise tümüyle hükümden çıkartılması suretiyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,