Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/10879 K.2024/9847

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: 26.01.2016 tarihli celsede kamu davasına katılmasına karar verilen ...'nın gerekçeli karar başlığında ihbar eden olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/2-b maddesine muhalefet edilmesi,

Sanık hakkında katılan ...'ya faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle tefecilik suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında mahkumiyetine karar verilmiş ise de.

5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin gerektiği ancak katılanın sanıktan borç aldığının, borcun alındığı tarihte herhangi bir senet düzenlenmediğinin, katılanın soruşturma aşamasındaki ifadesinde sanığın para verirken kendisinden faiz istemediğini beyan ettiğinin, borcu ödeyemeyince iki ay kadar sonra verdiği borç miktarından 30.000 TL daha fazla para istediğinin, tanık ...'ın beyanından sanık ve katılanın 30.000 TL'yi ticari zarar olarak kararlaştırdıklarının,

borcun alındığı tarihte sanık ve katılan arasında herhangi bir faiz anlaşması bulunmadığının anlaşılması ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, bozma ilamından sonra yapılan yargılamada da buna ilişkin yeni bir delil elde edilemediğinden şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince yüklenen suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,