Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/1165 K.2024/11599

2-Sanıklar hakkında tehdit suçundan ayrı ayrı mahkumiyet.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

Temyiz isteminin reddi, bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hazinenin sanıklara yüklenen tehdit suçundan doğrudan zarar görmediği, bu itibarla katılma ve temyiz hakkı ile atılı suçtan kurulan hükümleri temyiz yetkisi bulunmadığı, sanık ... müdafiinin ise 06.11.2018 tarihinde tefhim edilen hükmü bir haftalık yasal süreden sonra 14.11.2018 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ayrı ayrı REDDİNE, incelemenin katılan Hazine vekilinin sanık ... hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükmüne,

sanık ... müdafiinin ise adı geçen sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ...'e atılı tehdit suçunun 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde öngörülen cezasının; sanık ...'e atılı tefecilik suçunun ise suç tarihine göre lehe olan 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, suç tarihleri ile inceleme günü arasında ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği, zamanaşımını kesen başkaca bir sebebin de bulunmadığı anlaşıldığından,