Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/4135 K.2023/7268

Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.05.2017 tarihli ve 2016/3 Esas, 2017/218 sayılı Kararı ile sanık ... hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca cezanın ertelenmesine, 51 inci maddesinin üçüncü fıkrasınca 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği, söz konusu kararın istinaf edilmeksizin 13.09.2017 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 08.02.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2023 tarihli ve KYB-2023/24071 sayılı yazısı ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2023 tarihli ve KYB-2023/24071 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 20.09.2018 gün, 2018/4308 esas ve 2018/6004 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/1. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226. maddesine aykırı davranılmasında isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.11.2015 tarihli ve 2015/18896 Soruşturma, 2015/5937 Esas, 2015/453 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zimmet suçundan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2.Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2015 tarihli ve 2015/351 Esas, 2015/422 sayılı Kararı ile sanığın zimmet suçundan 5237 sayılı Kanun'un 247 nci maddesinin birinci fıkrası, 249 uncu ve 53 üncü maddeleri uyarınca yargılanması için son soruşturmanın Gaziantep Ağır Ceza Mahkemesinde açılmasına karar verilmiştir.

3.Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.05.2017 tarihli ve 2016/3 Esas, 2017/218 sayılı Kararı ile sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabulüyle, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ertelenmesine, 51 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına hükmolunmuştur.

4.5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesinin ikinci fıkrası "Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir. Sorgu için belirlenen gün, Cumhuriyet savcısı ile sanık ve müdafiine bildirilir. Cumhuriyet savcısı ile müdafiin sorgu sırasında hazır bulunması zorunlu değildir. Sorgusundan önce sanığa, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulur

", 226 ncı maddesinin birinci fıkrası "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez." hükümlerini içermektedir.

5.Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, iddianamede ve son soruşturmanın açılması kararında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 247 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması talep edildiği halde, ek savunma hakkı tanınmadan anılan Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi ile zimmet suçu için kanunda öngörülen cezanın alt sınırının beş yıl hapis cezası olması karşısında, sanığın sorgusunun mahkemesince yapılması gerektiği gözetilmeden, istinabe yoluyla alınan savunması ile yetinilmek ve bu şekilde hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması karşısında kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR