Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2024/2060 K.2025/1138

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2022/32 Esas, 2022/261 sayılı Kararı ile sanığın tefecilik suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi gereğince beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

O yer Cumhuriyet savcısı, katılan Hazine vekili ile katılanlar ... ve ... vekillerinin istinaf talebi üzerine duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 23.11.2022 tarihli ve 2022/1745 Esas, 2022/2519 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının kaldırılarak sanığın tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 62 ve 52/1,2. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın tefecilik yaptığına dair yeterli delil olmadığı halde eksik inceleme ile mahkumiyet hükmü kurulmasının ve sanık aleyhine vekalet ücreti hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, katılan ...'a faiz karşılığı borç para verdiği iddia ve kabul edilen olaya ilişkin hükmün gerekçe kısmında, sanık hakkında temel cezada alt sınırdan uygulama yapıldığı ve eyleminde zincirleme nitelik bulunduğundan verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi gereğince takdiren 1/4 oranında artırıldığı belirtildiği halde, hüküm fıkrasında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl olarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,

Aralık 2018 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında Şubat 2016 olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/2-c madde-fıkra ve bendine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR