Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2024/4417 K.2026/1150

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Antalya 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2022 tarihli ve 2022/422 Esas, 2022/479 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur. B. İstinaf Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

3. Ceza Dairesinin 21.09.2023 tarihli ve 2023/403 Esas, 2023/1650 sayılı Kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/3. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmolunmaması aleyhe istinaf talebi bulunmadığından eleştiri konusu yapılarak sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Katılanın üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediğine, sanık savunmasını doğrular nitelikteki tanık beyanına itibar edilmesi gerektiğine, katılana para iadesi yapıldığından zararının kalmadığına, katılanın dava açma hakkının ortadan kalkmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli ve 2008/149 Esas, 2008/163 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5-6. maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle hakim tarafından değerlendirilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu,

bu itibarla sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerektiği, duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz bir hali bulunmayan, yargılama sürecindeki davranışları nedeniyle cezasında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi gereğince takdiri indirim uygulanan ve suç tarihi itibarıyla kayden sabıkasız olan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesinde yer alan objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin,

denetim süresi içinde kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyeceğinden bahisle 13.05.2022 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararı kaldıran mahkeme kararına atıf yapmak suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş olduğundan istinaf isteminin kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi,

28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince verilen kararın, 5271 sayılı Kanun’un 302/2 ve 307/5. maddeleri gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi