Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2025/930 K.2025/14317

Mahalli mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde.

Anayasa Mahkemesinin 01.06.2023 tarihli ve 2022/120 Esas, 2023/107 sayılı Kararında belirtilen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231. maddesinin 5 ila 14. fıkralarının iptaline ilişkin gerekçeler ve iptal kararı sonrası 01.06.2024 tarihinde yürürlüğe giren 7499 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 15. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesinde yapılan değişiklikle "CMK'nın 272. maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

Bölge adliye mahkemesi tarafından verilen kararlar hakkında 286. madde hükümleri uygulanır. 272. maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ilk derece mahkemesi sıfatıyla Bölge Adliye Mahkemesi veya Yargıtay tarafından verilmesi hâlinde temyiz yoluna gidilebilir.

İstinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden incelenir." şeklinde düzenleme yapılarak, İlk Derece Mahkemeleri tarafından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların istinaf kanun yoluna tabi olduğu belirtilmiş ise de 28.02.2019 tarihli ve 30700 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307. maddesinin 3. fıkrasının,

"Yargıtay tarafından verilen bozma kararına uyulması halinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, 11.11.2021 tarihli hükmün Dairemizin 25.03.2024 tarihli bozma ilamına konu olması nedeniyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu,

294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bozma Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli kararının istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından verilen Kararın sanık ve katılan tarafından temyizi sonrasında Dairemizin 25.03.2024 tarihli ilamı ile kararın bozulmasına karar verilmiştir. B. Bozmadan Sonraki Yargılama Süreci Bozma üzerine Sivas

3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2024 tarihli ve 2024/201 Esas, 2024/248 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62/1 ve 53/1-2-3, 5. maddeleri gereği 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın katılanı bilgilendirerek dava açtığına, katılanın talebi doğrultusunda üst mahkemeye başvurmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.

Dairemizin 25.03.2024 tarihli ve 2022/5323 Esas, 2024/3297 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde bozma gereğince sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı Kanun'un 257/2. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması, 11.09.2014 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında hatalı şekilde 2013 olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/2-c madde-fıkra ve bendine aykırı davranılması, Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR