Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2021/14724 K.2022/653

4721 sayılı TMK gereğince tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkin olarak açılan davada Zile Sulh Hukuk ve Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vesayet altına alınması ve 432. maddesi uyarınca tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkindir. Zile Sulh Hukuk Mahkemesince, TMK'nın 432. maddesi gereğince tedavi amaçlı kişisel koruma kararı altına alınması istenilenin yerleşim yerinin "... Mah. 19 Mayıs Sok. No:9 İç Kapı No:1 Avcılar/İstanbul" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir. Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlının güncel ikamet adresinin "Ağacakeçeli Köyü No:49 Zile/Tokat" olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 405 maddesi. "Akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle işlerini göremeyen veya korunması ve bakımı için kendisine sürekli yardım gereken ya da başkalarının güvenliğini tehlikeye sokan her ergin kısıtlanır." hükmünü, 432. maddesi.

“Akıl hastalığı, akıl zayıflığı, alkol veya uyuşturucu madde bağımlılığı, ağır tehlike arzeden bulaşıcı hastalık veya serserilik sebeplerinden biriyle toplum için tehlike oluşturan her ergin kişi, kişisel korunmasının başka şekilde sağlanamaması hâlinde, tedavisi, eğitimi veya ıslahı için elverişli bir kuruma yerleştirilir veya alıkonulabilir.” hükmünü, 433. maddesi ise.

“Yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına aittir.” hükmünü içermektedir.