KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2006/18857 E., 2010/19625 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Aralık 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanıkların gece vakti birlikte hareket ederek yakınana ait işyerinin kilitli kapısına zarar vererek açıp, içeri girmek suretiyle hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı yasanın 142/2-b.maddesi ile uygulama yapılması,
2- Somut olayda, sanıkların eyleminin hırsızlık suçunun yanı sıra geceleyin işyeri dokunuşmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğu ve lehe yasanın belirlenmesi sırasında bunun da gözetilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
3- Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK'nun 493/1-son, 522/1, (pek aşırı) 81/1-3 (sanık ... için) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 116/2-4, 119/1-c, 151/1, (53). maddelerinde öngörülen cezaların türleri, alt ve üst sınırları ile işyeri dokunul-
mazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları için 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254.maddelerinde belirtilen “ uzlaşma” hükmünde olanağı dikkate alındığında 5237 sayılı yasanın 7/2, 5252 sayılı yasanın 9/3. maddeleri ışığında, sanıklar yararına olan yasanın uygulama sırasında yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Kabule göre;
4-Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun 7/3. maddesi dikkate alınmadan 58. madde ile yazılı şekilde uygulama yapılması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2006/18857, K. 2010/19625, 6 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama