Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/19089 K.2010/12347

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün maddelerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilmeyip, 5237 sayılı yasaya göre verilmesi gereken ceza denetime olanak sağlayacak biçimde belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın, yakınana ait eve şahsi çeviklik göstererek girip hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; eyleminin 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, 493/2. madde ile uygulama yapılması,

3- Sanık ve yakınana usulüne uygun uzlaşma teklifi yapılmadan, sanığın suçtaki sorumluluğu kabul etmediği şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1, 55/3, 59/2, 81/2-3. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 31/3, 62/1, 50/1; 116/1-4, 31/3, 62/1, 50/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesi de değerlendirilerek, 5237 sayılı Yasanın sanık yararına olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması,