Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/22922 K.2011/2284

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.

Somut olayın incelenmesine gelince:

Sanık ...’nın, 19.07.2004 günü, saat 05.00 sıralarında yakınanın aracının muhkem camını kırarak oto teybini çaldığı ... görülerek İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeden kesinleşen 02.05.2005 gün ve 2004/735 esas 2005/440 karar sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 493/1, 81/2. maddeleri gereğince belirlenen 3 yıl 6 ay hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; eylemin aynı Yasanın 142/1-e, 145. maddelerine uyduğundan söz edilip, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;

1. 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme suçlarını oluşturan eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, mala zarar verme suçunda uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kapıları kilitli araçtan teybini çalma eyleminin 5237 sayılı TCY’nın 142.maddesinin 1.fıkrası ( b ) bendindeki suçu oluşturduğu halde, aynı maddenin ( e ) bendiyle uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçunu da oluşturduğu gözetilerek bu konuda değerlendirme yapılmaması, 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını oluşturan eylemleri nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

4-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

5- Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/1, 81/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 142/1-b, 151/1. mala zarar verme suçuyla ilgili 5271 sayılı CMK’nun 253-254.maddelerinde düzenlenen uzlaşma hükümleri de dikkate alınarak, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, her iki yasa hükümlerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi,