Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/23068 K.2010/4737

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3.maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.2.1938 günlü 1937/23 – 1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.5.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b; 116/2-4; 151/1, 66/1-e ,66/2-4, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda; zamanaşımı hükümleri yönünden 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e. Maddesinde gösterilen ve sanığın eylemine uyan, anılan Yasanın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık, 116/2-4. maddesindeki işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarının gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, 5237 sayılı TCY.nın 66/1-e maddesi gereğince 8 yıllık asli zamanaşımına bağlı olup, aynı maddenin 2. fıkrasına göre 15-18 yaş grubunda bulunan sanık için bu sürenin üçte ikisinin geçmesiyle kamu davasının düşeceğinin öngörülmesi ve aynı Yasanın 67/4. maddesi de gözetildiğinde 8 yıllık sürenin suç tarihi olan 18.04.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğunun gözetilmesi zorunluluğu,