Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/2394 K.2010/3583

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yakınan ...’ın aşamalardaki anlatımlarına göre, annesinin gece 04.30 sıralarında uyandığında hırsızlık eylemini anlayıp kendisine haber verdiğini, sanık ... soruşturma evresindeki anlatımında geceleyin 04.00 sıralarında diğer sanığın suça konu araçla yanına geldiğini beyan etmesi, anılan araçla yapılan kazanın ihbar edildiği saat ve tüm dosya kapsamındaki kanıtlar karşısında, eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu ve sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 143. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

3- 5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 29/6/2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, mükerrirlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

4- 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,