Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/403 K.2010/563

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre katılan ... Boru Hatları ile Petrol Taşıma A.Ş. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA;

Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/4 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu gözetilip.

765 sayılı Yasa uyarınca sanıklara verilmesi gerekli ceza miktarı, uygulanacak yasa maddeleri, artırım ve indirim oranlarıyla birlikte denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden, 5237 sayılı Yasanın sanık lehine olduğu kabul edilip; katılan Kuruma ait boru hattını delip vana takmak suretiyle petrol çalan sanıkların eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/3. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 152/1-a. maddesine uyan kamu malına zarar verme suçunu da oluşturduğu gözetilip bu suçtan ceza verilmeden yazılı biçimde hüküm kurularak eksik cezaya hükmolunması;

2-Kabule göre

a)5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu; bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da bulunmadığı halde değer az kabul edilerek cezadan indirim yapılması;

b)5237 sayılı Yasanın sanıklar lehine olduğu kabul edilip hüküm kurulmasına karşın, hükmolunan hapis cezasının 647 sayılı Yasa uyarınca paraya çevrilmesi suretiyle karma uygulama yapılması;

3-Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/son, 522/1 (pek aşırı), 59. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/3, 62/1; 152/1-a, 62. maddelerinde öngörülen cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında uygulama yapılarak sanıklar lehine olan yasanın yeniden belirlenmesi zorunluluğu;

4-Avukatlık ücretinin, katılan Kurum yerine vekiline verilmesi;