Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/12507 K.2010/5158

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın aynı Yasanın 231/14. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından ve sanık hakkında hükmolunan kararın itiraz mercii olan Kütahya Ağır Ceza Mahkemesince 22/02/2008 gün ve 2008/130 Değişik İş sayılı kararı ile incelendiğinin anlaşılması karşısında, dosyanın incelenmeksizin Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK.nun 61/5. maddesine aykırı olarak, aynı Yasanın 31/3. maddesinin, 150/2 ve 168/3. maddelerinden önce uygulanması,

2-Sanığın, para istediği yakınandan olumsuz yanıt alması üzerine yanındaki arkadaşının, pantolonunun arka cebine elini atan arkadaşına, “Bıçağı çıkarma” demesi üzerine korkan yakınanın, cüzdanını çıkarıp verdiğinin anlaşılması karşısında; yağma eyleminin iki kişi tarafından işlendiği gözetilmeden, TCK.nun 149/1-c maddesi yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle aynı Yasanın 148/1. maddesiyle hüküm kurulması,

3-Kabule ve uygulamaya göre de;

Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; 5560 sayılı Yasanın 40. maddesi ile değişik 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesi ve hüküm tarihinden sonra 8.2.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,