Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/5833 K.2010/1766

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlünün, olay gecesi saat 20.30 sıralarında yakınanın omzundaki çantayı alıp kaçtığı ve yakınanın bağırması üzerine çevrede bulunan kişilerce kovalamaca sonucu yakalandığı ... görülerek Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleşen 28.2.2002 gün ve 192-171 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 491/ilk, 62, 81/2. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hükümlendirildiği; 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; aynı yasanın 142/2-b, 35/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay ceza verileceğine bu nedenle 765 sayılı TCY.nın lehe olduğu belirtilerek önceki hükmün infazına dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmıştır.

Ancak;

1-Cumhuriyet Savcısının yazılı görüşünün dosyaya eklenmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 33. maddesine aykırı davranılması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararları ışığında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı biçimde hüküm kurulması;

3-Lehe yasanın bulunması amacıyla 5237 sayılı Yasa uyarınca değerlendirme yapılırken, suçun geceden sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği gözetilip aynı Yasanın 143/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi;

4-Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 491/ilk, 62, 81/2. maddelerine göre, ek karardan önce 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/2-b, 143/1, 35/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırı bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında 765 sayılı TCY hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması,