KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2009/23732 E., 2010/21220 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Aralık 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar ....ve ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;
Sanıklar ... ve ... ile savunmanlarının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;
A-Sanık ...,... ve ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCY.nın 58.maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ...,... ve ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
B-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5237 sayılı TCK’nun 58.maddesi ile yapılan uygulamada, Hatay Sulh Ceza Mahkemesinin 02/04/2002 tarih ve 597 – 429 sayılı kararıyla hükmolunan 441.333.360 TL para cezasının hakederek salıverilme tarihi olan 21.10.2002 gününden itibaren suç tarihine kadar 3 yıllık sürenin geçmiş olduğu gözetilmeksizin anılan Yasanın 58/2-b.maddesine aykırı olarak tekerrüre esas alınması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2009/23732, K. 2010/21220, 22 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama