KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2009/24756 E., 2012/22617 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
330 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve gece işyeri dokunulmazlığını bozma suçları yönünden zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklıdır. Sanık hakkında hüküm kurulurken hesap hatası yapılarak TCK’nun 142/2-d maddesi uyarınca 3 yıl, gece nedeniyle aynı Yasanın 143/1. maddesi uyarınca 1/3 oranında artırım yapılarak 4 yıl, aynı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 4 ay yerine 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla hükümlülüğün yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2009/24756, K. 2012/22617, 5 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama