Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/26744 K.2013/3108

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur ...’in suça konu hayvanını barındırdığı yerin evin içerisinde olduğu ve bu haliyle konut eklentisi niteliğinde olup, hayvanların muhafaza edildiği ayrı bir barınak özelliği taşımadığı ve buradan hayvanları çalan sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/2-g maddesi ile uygulama yapılması,

2- Suça konu hayvanın sanıkların ikametinde kesilmiş vaziyette bulunarak, kolluk görevlilerince, mağdura teslim edildiği, mağdurun kesilmiş vaziyetteki hayvanı sattığı, hayvanın canlı iken değeri ile kesilmiş halde satıldığı sıradaki değeri arasında 1728 TL fark olduğu, bu miktarın da sanıklar tarafından karşılanmak istendiği ancak mağdurun 16.03.2006 tarihli oturumda; sanıkların durumunun iyi olmaması ve akrabalık nedeniyle istemediğini belirtmesi karşısında; sanıkların etkin pişmanlık iradesi göstererek kısmi iade nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 168/2.maddesinin uygulanıp, uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,