Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/14650 K.2011/1277

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kolluk tarafından düzenlenen 15.06.2009 günlü “görgü ve tespit tutanağı” içeriğinde, yakınanın işyerinin giriş kapısının kilit hizasında sert cisim izlerinin olduğunun belirtilmesi karşısında, sanık hakkında zamanaşımı içinde mala zarar verme suçundan soruşturma yapılması olanaklı görülmüş; sanığın tekerrüre esas alınan ilamın infaz bilgilerine ilişkin İzmir C.Başsavcılığının 8.10.2009 tarih ve 2001/4-1319 ilamat sayılı yazısında, sanığın 20.12.2007 tarihinde şartla tahliye edildiği ve hak ederek tahliye tarihinin 2.9.2019 olduğunun belirtilmesi nedeniyle; 5235 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasanın 107/12. maddesi uyarınca koşullu salıvermenin geri alınması ile ilgili olarak mahkemelerine ihbarda bulunulması olanaklı kabul edilmiş;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCY’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına,