Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/2476 K.2013/6073

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.03.2007-12.02.2008 tarihli tebliğnameleri ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.

Somut olaya gelince;

Hükümlünün olay günü gündüz 13:45 sıralarında dolmuşta yolculuk yapan yakınanın cebindeki parayı fark ettirmeden çalıp araçtan indiği, yakınan parasının çalındığını anlaması üzerine hükümlüden şüphelenip onunda araçtan inip, sanığı çevrede araştırmaya başladığı ve pazar yerinde bir dolmuşa binmek üzere olan hükümlüyü görüp yakaladığı ve aralarında çıkan boğuşma esnasında hükümlünün bıçak çekerek yakınana vurmaya kalkışması, biçiminde gelişen sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCY’nın 495/2. maddesi delaletiyle aynı yasanın 497/1. maddesi kapsamında kaldığı olayda;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek;

1-5237 sayılı TCK'nın 148 ve 149. maddelerinde tanımlanan yağma suçu ile 765 sayılı TCK'nun 495/2.delaletiyle aynı kanunun 497/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, Hükümlünün eyleminin 765 sayılı Yasanın TCK'nun 495/2. maddesi yollamasıyla 497/1. maddesinde düzenlenen dolaylı yağma suçunu; 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı yasada dolaylı yağma suçuna yer verilmemesi nedeniyle eylemin hırsızlık ve silahla kasten yaralamaya kalkışma suçlarını oluşturduğu dikkate alınmadan ve duruşma da açılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule görede;

a- 5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı ve olayın mağdur üzerindeki etkileri ile birlikte gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

b- TCK'nın 149/1. maddesiyle hüküm kurulurken uygulama bendinin karar yerinde gösterilmemesi,

c- Hükümlü hakkında hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verileceğinin gözetilmemesi,