Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/28909 K.2013/17362

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın. 27.04.2007 günü gece saat 2:00 sıralarında yol üzerinde yürümekteyken iki kişinin bıçak zoruyla telefonunu aldığı iddiasıyla polis merkez amirliğine müracaat ettiği, burada fotoğraf teşhisi için teşhis birimine gönderildikten sonra yanında telefonun faturası olmadığı ve sınavları olması sebebi ile beyanda bulunamadan ayrıldığı,

sanıkların ise yakın bir bölgede 2-3 gün sonra yine bıçak ile gasp olayından dolayı ikinci olayın mağdurunun göstermesi ile yakalandıkları ve diğer mağdurun telefonunu sakladıkları yeri gösterdikleri, her iki eylemin oluş biçimi ve yerinin benzerlik göstermesi üzerine yakınanın teşhis işlemi için karakola çağırıldığı ve yakınanın 01.05.2007 günü avukat yanında, beş kişi arasından sanıkları olayda üstlendikleri rolleri de belirterek, aynalı camlı ortamda, tereddütsüz ve kesin olarak teşhis ettiğinin anlaşılması karşısında;

yakınanın sanıklar savunmanının talebinden sonra Cumhuriyet Savcısı huzurunda çoklu ortam olmadan, aydınlıkta, sanıklarla yüzleştirildiği ancak yaptığı teşhislerden emin olmadığını söylemek suretiyle çelişkiye düştüğü, mahkeme huzurunda da; teşhis işleminden emin olmadığını, kendisine saldıranları hiç görmediğini, huzurdaki sanıkların kendilerini yağmalayanlar olmadığını, fizik olarak benzerlik gördüğünü söylemesi üzerine mahkeme tarafından çelişkinin giderilmesi konusunda ısrarlı ve ayrıntılı davranıldığı, ancak yakınanın mahkemede sonradan değiştirdiği ifadeden dönmediği dikkate alındığında;

yakınanın önceden tanımadığı sanıklara iftira atması için bir neden bulunmadığı, soruşturma aşamasında yapılan teşhis işlemlerinin suçun sübutu yönünden tereddüt yaratmadığı, yakınanın sonradan ifadesinden dönmesinin sanıkların ceza almamasını sağlamaya yönelik bir davranış olduğu gözetilmeden, sanıkların sübut bulan atılı suçtan mahkumiyetleri yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek ve yakınanın sanığı kurtarmak için mahkemeyi yanılgıya düşürücü çelişkili ifadesine dayanılmak suretiyle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, Üye ...'un muhalefetine karşın 12.09.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi. (muhalif)

KARŞI OY

Eylem, 27.4.2007 günü geceleyin saat 22.00 sıralarında gerçekleştirilmiştir. Failler, yakınana arkasından yaklaşmışlar, biri boğazına, diğeri sol karın boşluğuna bıçaklarını dayayarak atılı yağma suçunu işlemişlerdir.

Olayımızın sanıkları, başka bir suç nedeniyle gözaltına alınınca, 1.5.2007 tarihinde karakolda aynalı teşhis odasında gösterildiklerinde, yakınan tarafından teşhis edilmişlerse de; tutuklanmalarından sonra 23.5.2007 günü Cumhuriyet Savcısı huzurunda yapılan teşhiste bu kez yakınan, “Sanıkların kendisini gasp eden kişiler olup olmadığından emin olamadığını” söylemiş, bu anlatımını kovuşturma aşamasında da sürdürerek, “kendisini yağmalayanları göremediğini” belirtmiştir.

Dinlenen savunma tanıkları da “Suçun işlendiği sırada sanıklarla birlikte olduklarını” beyan etmişlerdir. Bu durumda sanıkların yakınanı yağmaladıklarına dair, yakınanın sonradan değiştirdiği karakol ifadesinden başka, şüpheden uzak, mahkûmiyetlerine yeterli, tam, kesin ve inandırıcı kanıtlar elde edilemediğinden, usul ve kanuna uygun olan mahalli mahkemece verilen beraat kararının onanması görüşündeyim.