Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/3616 K.2013/8456

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın yol üzerine kapılarını kilitli olarak bıraktığı aracını düz kontak yaparak çalıştıran sanıkların henüz aracı hakimiyet alanlarına almadan, dolayısıyla zilyetlik sıfatını da kazanmadan, çalıştırıp götürmek amacıyla araçta zarar meydana getirdiklerinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki mala zarar verme suçunun oluşmadığı yönündeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522 (pek fahiş) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 53, 151/1, 53. maddeleri bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında değerlendirme ve uygulama yapılarak, mala zarar verme suçu bakımından 5271 sayılı CMUK’nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulduktan sonra her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe Yasanın saptanması gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması,