Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/9178 K.2013/4632

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın olay gecesi yakınana ait işyerinin asma kilitlerini ele geçirilen manivela ile kırıp alüminyum doğramayı zorlayarak açıp gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın devriye görevindeki kollukça yakalanmasından sonra beraberinde ele geçirilen poşetteki gıda maddelerini çaldıkları yeri göstererek o zamana kadar suç bildiriminde bulunmayan yakınana bir kısmının iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; TCK'nın 168/son maddesi anlamında yakınanın kısmi geri vermeye rızası bulunup bulunmadığı sorulduktan sonra sonucuna göre sanık hakkında aynı Yasanın 168/1.maddesinin uygulanma olanağının değerlendirilmemesi,

3- TCK'nın 54. maddesi uyarınca iyi niyetli kişilere ait eşyanın müsadere edilemeyeceği gözetilmeden, suçta kullanılan ancak sanık tarafından da aşamalarda belirtildiği üzere başka bir inşattan alınan demir manivelanın müsaderesine karar verilmesi,

4- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,