Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/10374 K.2013/19020

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

26.05.2008 tarihli görgü tespit tutanağı içeriği ve yakınan beyanlarına göre hırsızlık yapılan evin giriş kapısı üzerinde zorlama izi ve zarardan bahsedilmediğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b kapsamında kaldığı gerekçesiyle, bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanığın adli sicil kaydına ve getirtilen mahkeme ilamlarına göre, önceki suçların içinde tekerrüre esas alınabilecek en ağır mahkumiyetin Denizli 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 2001/1028 -2002/105 sayılı kararına konu hırsızlık suçundan hükmedilen 2 yıl 8 ay hapis cezası olduğu ve bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinin karar yerinde gösterilmeyerek, yazılı şekilde birden fazla ilam ile uygulama yapılmak suretiyle infazda duraksamaya neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,hükümden tekerrüre ilişkin bölüm çıkartılarak,