Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/16719 K.2014/2680

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Konut dokunulmazlığını bozmak suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlenen suçlardan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin 1.fıkrasında öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin seçimlik olmadığı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2009 gün 2008/5-202 esas ve 2009/102 sayılı kararı ışığında, “Belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma” başlığı altında yeni sistemde güvenlik tedbiri olarak düzenlenmiş bulunan ve mahkumiyetin yasal sonucu olan hak mahrumiyetlerinin mahkumiyetin doğal sonucu olduğundan, sanıklar açısından kazanılmış hakka konu olamayacağı, başka bir anlatımla aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyeceği de dikkate alınarak, anılan fıkranın (c) ve (e) bendlerinde yazılı tedbirlere de hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın ...maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53.maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümler çıkartılarak, yerlerine “Sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına;