Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/17015 K.2013/16430

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK.nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki açık ve buyurucu hükümleri karşısında; kararda yağma şuçundan hükmedilen ceza miktarı gözetilerek resen temyize tabi olduğu belirtilmeden ve “7 gün içinde Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesine itiraz kanun yolu açık olmak üzere” yasa yoluna başvurulabileceği bildirilerek “yasa yolu başlangıcının süresi, mercii, temyiz yolu” bakımından yanıltılan sanıkların temyiz istemlerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, hükümlüler yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, yağma ve görevli memura direnme suçları nedeniyle temel cezanın 5237 sayılı TCY.nın 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçun yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabul ve uygulamaya görede;

2-5237 sayılı Yasada cezaların toplanmasına ilişkin bir düzenlenmenin bulunmadığı, her bir suç için hükmolunan cezaların birbirinden bağımsız oldukları ve ayrı ayrı infazları gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde toplanmasına karar verilmesi,

3- Yağma ve görevli memura direnme suçlarından özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüklerine karar verilen sanıkların, 5237 sayılı TCY.nın 53/1. maddesinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. ve 3. fıkralarında gösterilen sürelerde yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,