Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/23818 K.2014/7266

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Gerekçeli kararda suç tarihinin 24.10.2008 yerine, 26.10.2008 olarak yanlış yazılması, 2- 5271 sayılı CMK’nın 232/7. maddesi gereğince gerekçeli kararın, mahkeme mührü ile mühürlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 3- Sanık M.. E.. hakkında "hırsızlık ve mala zarar verme" suçlarından 03.11.2008 tarihli iddianame ile açılan kamu davası nedeniyle, sanığın usulüne uygun şekilde savunması alınmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

4- 12 yaşından küçük olduğu için hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen R.. A..’nın kollukta vermiş olduğu bilgiler neticesinde adı geçen sanıkların isnat edilen suçların failleri olarak tespit edilmesinden sonra soruşturma aşamasında, savunman eşliğinde savunması alınan sanık M.. E.., atılı suçu işlemediğine dair özetle “inkara” dayalı savunmada bulunmuş olması itibariyle; suçu birlikte işlediklerini mahkemede ikrar eden diğer sanık Y..

K..’nin savunması ve yakınan N..

Y..’ın kollukta alınan evindeki hırsızlık sonrası komşuları ile hırsızlık olayını konuşurlarken, komşusunun çocuğunun, kendisine dört tane çocuğu göstererek bunlardan ikisinin evinin kapısını zorlayan çocuklar olduğunu söylemesi ile polise haber verdiğini” beyan etmiş olması karşısında, yakınanın ifadesinde geçen çocuğun kim olduğu sorulup, açık kimlik ve adresi tespit edilerek, bu çocuğun ifadesinin diğer delillerle bir bütün halinde değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik ve yetersiz soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

5- Olay günü, sanıkların, 12 yaşından küçük olduğu için hakkında ek takipsizlik kararı verilen R.. A.. ile birlikte, yakınanın, G. Mahallesi, P. Sokak, No:.. adresinde bulunan evinin arka balkonunun demir kapısında takılı bulunan asma kilidini hırsızlık yapmak amacıyla kırdıkları, ancak içeri giremeyip, bir şey çalamadıkları için kalkışma aşamasında kaldığı anlaşılıp, kabul edilen eylemleri yönünden.

5237 sayılı TCK'nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,

Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, koşulları bulunmayan bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, değer az kabul edilip, ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,